07.04.2026
Waarom is het verkopen van onroerend goed in Griekenland de afgelopen jaren ingewikkelder geworden?
Decennialang verliepen het eigendom van onroerend goed en transacties in Griekenland binnen een kader dat, hoewel formeel wettig, vaak geen recht deed aan de werkelijkheid. Tot ongeveer 2010 waren notarissen over het algemeen verplicht om onroerend goed in contracten strikt te beschrijven volgens de goedgekeurde bouwvergunning (oikodomiki adeia). In theorie zorgde dit voor juridische consistentie en documentaire zekerheid. In de praktijk leidde dit echter tot een systeem waarin de officiële beschrijving van een onroerend goed aanzienlijk kon afwijken van de feitelijke fysieke toestand ervan.
Deze kloof tussen documentatie en werkelijkheid werd een van de belangrijkste zwakke punten van het Griekse onroerendgoedsysteem. Dit had niet alleen gevolgen voor de rechtszekerheid, maar ook voor de belastingheffing, de stadsplanning en de betrouwbaarheid van onroerendgoedtransacties. De afgelopen jaren heeft Griekenland hierop gereageerd met een tweeledige transformatie: ten eerste door een wettelijk kader te creëren voor de aangifte en legalisering van ongeoorloofde bouwwerken, en ten tweede door een reeks digitale hervormingen door te voeren die bedoeld zijn om een nauwkeuriger, transparanter en direct toegankelijk register van eigendom en status van onroerend goed tot stand te brengen. Hoewel deze hervormingen voorlopig hebben geleid tot nieuwe lagen van procedurele complexiteit en tot wat velen omschrijven als een vorm van “digitale bureaucratie”, leggen ze ook de basis voor een coherenter en efficiënter systeem in de toekomst.
Marktinzichten
.webp)
