Το νησί της Ικαρία είναι γνωστή για το εκπληκτικό τοπίο, τους αργούς ρυθμούς ζωής και τις χαλαρωτικές παραλίες. Μπορεί να τη γνωρίζετε για το διάσημο Ικαριώτικο καλοκαίρι της Πανηγύρι (γιορτή) στην Παναγία, κατά την οποία χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται στα χωριά του νησιού για να γιορτάσουν για πάνω από 3 ημέρες. Αλλά στους προηγούμενους αιώνες, παρά την άγρια ομορφιά του, ήταν ένας τόπος που πάλευε για την επιβίωση.
Οι πειρατές φτάνουν στην Ικαρία
Η θέση του νησιού το έκανε πρωταρχικό στόχο για τους πειρατές από τον 1ο αιώνα π.Χ.. Το νησί άλλαξε χέρια μεταξύ των Ρωμαίων (3ος αιώνας π.Χ. έως 5ος αιώνας μ.Χ.), των Βυζαντινών (5ος έως 12ος αιώνας μ.Χ.), των Γενοβέζων (14ος αιώνας) και τελικά των Οθωμανών. Ως αποτέλεσμα, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να οχυρωθούν κατάλληλα ενάντια στους επιτιθέμενους.
Ιστορικά, η Ικαρία ήταν μια ιδανική τοποθεσία για λεηλασίες. Ήταν γνωστή για το εξαιρετικό κρασί, τις ελιές και το μέλι της. Οι πειρατές σταματούσαν τακτικά για να κλέψουν τα φρούτα του νησιού. Οι Ικαριώτες ήταν τόσο απελπισμένοι που κατέστρεψαν το ίδιο τους το λιμάνι για να αποτρέψουν τους επιτιθέμενους.
Οι Οθωμανοί ηγεμόνες ήταν οι μεγαλύτεροι ένοχοι για την ενθάρρυνση των επιθέσεων - επέτρεψαν την πειρατεία ως τρόπο αποθάρρυνσης του θαλάσσιου εμπορίου με άλλα κράτη.
Οι Ικαριώτες πήραν την απόφασή τους: ήταν καιρός να κινηθούν.
Ζώντας κάτω από ένα βράχο, κυριολεκτικά
Όταν ακόμη και αυτό δεν λειτούργησε, οι ντόπιοι πήραν δραστικά μέτρα: μετακινήθηκαν προς την ενδοχώρα. Το εσωτερικό του νησιού είναι διαβόητα βραχώδες, με δύσβατο έδαφος και απότομες κλίσεις.
Εκεί, οι Ικαριώτες βρήκαν τη λύση στο προαιώνιο πρόβλημά τους. Τεράστιοι ογκόλιθοι σκόρπισαν το τοπίο και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως θεμέλια για σπίτια. Ο ογκόλιθος συνήθως προσέφερε τουλάχιστον ένα μέρος του σπιτιού (για παράδειγμα, 2 τοίχους), και το υπόλοιπο της κατοικίας χτιζόταν με τα χέρια.
Τα σπίτια ήταν απλά και λιτά, με μια πόρτα και μια εστία. Περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους ούτως ή άλλως σε εξωτερικούς χώρους.
Αιώνας της αφάνειας
Η ομορφιά αυτών των σπιτιών είναι ότι δεν μπορούν να φανούν από την παραλία ή από τα νερά κάτω από το νερό. Στην πραγματικότητα, έπαιζαν κρυφτό.
Η έναρξη της οθωμανικής κυριαρχίας σηματοδότησε τη μόνιμη μετακίνηση των χωρικών στην οροσειρά του Αιθέρα στο νησί της Ικαρίας, όπου θα παραμείνουν για 300 χρόνια, αυτό που αποκαλείται "αιώνας της αφάνειας.".
Παραδοσιακά, κάποιος έχτιζε στην πλευρά του ογκόλιθου προς την ξηρά, έτσι ώστε να μην μπορεί να γίνει αντιληπτός από τη θάλασσα. Οι ντόπιοι μετακινούνταν μόνο τη νύχτα, για να αποφύγουν να γίνουν αντιληπτοί.
Οι μεγάλοι ογκόλιθοι συχνά είχαν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, πράγμα που σήμαινε ότι οι κοινότητες ήταν διασκορπισμένες. Αν οι πειρατές έφταναν στα βουνά, θα ήταν δύσκολο για όλους να ανακαλυφθούν.
Επιπλέον, επειδή οι τοίχοι ήταν χοντροί, το εσωτερικό παρέμενε δροσερό το καλοκαίρι και κρατούσε τη θερμότητα τους κρύους χειμερινούς μήνες.
Τα πέτρινα σπίτια της Ικαρίας σήμερα
Σήμερα, τα σπίτια αυτά είναι ως επί το πλείστον εγκαταλελειμμένα. Σύμφωνα με τους ντόπιους, ένας άνδρας εξακολουθεί να ζει μόνιμα εκεί, επειδή η οικογένειά του δεν έφυγε ποτέ.
Οι περισσότερες από τις άλλες κατοικίες χρησιμοποιούνται είτε ως αποθήκες είτε ως κελάρια για κρασί.
