Stenen huizen in Ikaria, Griekenland

Het eiland Ikaria staat bekend om zijn prachtige landschap, rustige levensstijl en relaxte stranden. Misschien ken je het van het beroemde Ikarische zomerfeest Panegiri (feestdag) ter ere van de Maagd Maria, waarbij duizenden mensen samenkomen in de dorpjes op het eiland om meer dan drie dagen lang te vieren. Maar in de afgelopen eeuwen was het, ondanks zijn ruige schoonheid, een plek waar men moest vechten om te overleven.

Piraten komen naar Ikaria

Door de ligging van het eiland was het vanaf de 1e eeuw v.Chr. een belangrijk doelwit voor piraten. Het eiland wisselde van eigenaar tussen de Romeinen (3e eeuw v.Chr. tot 5e eeuw n.Chr.), de Byzantijnen (5e tot 12e eeuw n.Chr.), de Genuezen (14e eeuw) en uiteindelijk de Ottomanen. Daardoor hadden ze nooit de kans om zich goed te verdedigen tegen aanvallers.

 

Historisch gezien was Ikaria een ideale plek om te plunderen. Het stond bekend om zijn geweldige Pramnische wijn, olijven en honing. Piraten kwamen er regelmatig langs om de vruchten van het eiland te stelen. De inwoners van Ikaria waren zo wanhopig dat ze hun eigen haven vernielden om aanvallers af te schrikken.

 

De Ottomaanse heersers waren de grootste boosdoeners die aanvallen aanmoedigden: ze lieten piraterij toe om de zeehandel met andere staten te ontmoedigen. 

 

De Ikariërs namen een besluit: het was tijd om te verhuizen.

Letterlijk onder een rots leven

Toen zelfs dat niet werkte, namen de lokale bewoners drastische maatregelen: ze verhuisden naar het binnenland. Het binnenland van het eiland is berucht om zijn rotsachtige, moeilijk begaanbare terrein en steile hellingen.

 

Daar vonden de Ikariërs de oplossing voor hun eeuwenoude probleem. Enorme rotsblokken lagen verspreid over het landschap en konden worden gebruikt als fundering voor huizen. Het rotsblok vormde meestal een deel van het huis (bijvoorbeeld twee muren) en de rest van de woning werd met de hand gebouwd.

 

De huizen waren simpel en laag, met niet meer dan een deur en een haard. Ze brachten toch het grootste deel van hun tijd buiten door. 

Eeuwen van onbekendheid

Het mooie van deze huizen is dat ze niet te zien zijn vanaf het strand of vanaf het water. In feite speelden ze verstoppertje.

 

Het begin van de Ottomaanse heerschappij betekende een permanente verhuizing van de dorpelingen naar het Aetheras-gebergte op het eiland Ikaria, waar ze 300 jaar zouden blijven, wat de "eeuw van onbekendheid" wordt genoemd.

 

Traditioneel bouwde men aan de landzijde van de rotsblokken, zodat ze niet vanaf zee te zien waren. De lokale bevolking verplaatste zich alleen 's nachts, om niet gezien te worden.

 De grote rotsblokken lagen vaak ver uit elkaar, waardoor de gemeenschappen verspreid waren. Als piraten de bergen zouden bereiken, zou het moeilijk zijn om iedereen te ontdekken. 

 

Bovendien bleef het binnen koel in de zomer en warm in de koude wintermaanden omdat de muren zo dik waren.

De stenen huizen van Ikaria vandaag

Tegenwoordig zijn deze huizen meestal verlaten. Volgens de lokale bevolking woont er nog één man permanent, omdat zijn familie nooit is vertrokken. 

 

De meeste andere woningen worden gebruikt als opslagruimte of als wijnkelder. 

Meer eilandarchitectuur

De Griekse eilanden staan vol met historische en unieke architectuur. Lees hier meer over de bouwtradities in Tinos, de Cycladen en Rhodos.

Lees meer in onze koopgids voor
Ikaria

Lees de complete kopersgids

Lees meer