Hoe zien de avonden er eigenlijk uit?
De typische avond op de Peloponnesos bestaat uit een lang diner dat laat begint en nog later eindigt: een taverna aan het water in Nafplio, Gythio of Pylos, verse vis, lokale wijn en hoogstwaarschijnlijk livemuziek die overwaait van het feest aan de tafel ernaast. De steden voegen daar hun eigen sfeer aan toe. Nafplio, een van de meest elegante kleine steden van Griekenland, heeft een levendig uitgaansleven in de oude binnenstad en een met marmer geplaveide avondpromenade waar iedereen naartoe gaat. Kalamata, een werkstad met ongeveer 70.000 inwoners, houdt haar cafés, wijnbars en waterkant het hele jaar door levendig, mede dankzij het feit dat ze zich richt op de inwoners in plaats van op toeristen. Patras, in het noorden, is een belangrijke universiteitsstad met een bijpassend nachtleven en elk voorjaar een carnaval dat het grootste van Griekenland is. En dan is er nog het werkelijk unieke uitgaansleven van de Peloponnesos: een klassieke voorstelling in het antieke theater van Epidaurus, waar het Athens Epidaurus Festival in de zomer toneelstukken opvoert in een 2300 jaar oud auditorium onder de open hemel. Geen enkele strandclub biedt een betere avond.
Hoe verhoudt het zich tot Mykonos of Ios?
Het zijn verschillende producten voor verschillende doelgroepen, en er is weinig overlap. De feestelijke eilanden verkopen intensiteit: strandclubs, internationale dj's, een publiek van twintigers en prijzen die daarop zijn afgestemd. De Peloponnesos biedt diepgang: archeologische vindplaatsen van wereldbelang, landschappen variërend van alpenachtig tot Caribisch aandoend (de stranden van de Mani en Messinia doen niet onder voor die van welk eiland dan ook), en een mix van bezoekers bestaande uit gezinnen, stellen en reizigers die meer geïnteresseerd zijn in waar Agamemnon regeerde dan in waar de afterparty plaatsvindt. Ook de accommodatie weerspiegelt het verschil: gerestaureerde stenen pensions en rustige resorts in plaats van feesthotels, tegen prijzen die aanzienlijk lager liggen dan op Mykonos of Santorini voor vergelijkbare kwaliteit. Geen van beide modellen is superieur; ze trekken gewoon verschillende mensen aan. De relevante vraag is: tot welke groep behoort u?
Wat trekt mensen hier dan wel naar toe?
Diversiteit en authenticiteit, in ongewone mate. Binnen een paar uur rijden kunt u in het stadion van Olympia staan, door de Leeuwenpoort in Mycene lopen, zwemmen onder de Byzantijnse spookstad Mystras' levende neef Monemvasia, en eten in een bergdorp waar het menu bestaat uit wat er die ochtend is gekookt. Het schiereiland is via een moderne snelweg met Athene verbonden, waardoor het een van de weinige uithoeken van het 'diepe Griekenland' is waarvoor geen veerboot nodig is, en de internationale luchthaven van Kalamata biedt in het seizoen directe verbindingen met Noord-Europa. Omdat het toerisme hier nooit zo is geïndustrialiseerd als op de eilanden, is de alledaagse cultuur intact gebleven: olijfoogsten, dorpsfeesten, wijn uit familiewijngaarden. Bezoekers zijn gasten in een functionerende samenleving in plaats van klanten in een resort, en voor een bepaald soort reiziger is dat precies de bedoeling.