Het eiland Ikaria staat bekend om zijn prachtige landschap, trage levenstempo en ontspannende stranden. Je kent het misschien van de beroemde Ikarische zomer Panegiri (feestdag) voor de Maagd Mariawaarbij duizenden samenkomen in de dorpen van het eiland om meer dan 3 dagen feest te vieren. Maar in de afgelopen eeuwen was het, ondanks de ruige schoonheid, een plek die worstelde om te overleven.
Piraten arriveren in Ikaria
Door de ligging van het eiland was het vanaf de 1e eeuw v. Chr. een doelwit voor piraten. Het eiland wisselde van eigenaar tussen de Romeinen (3e eeuw v. Chr. tot 5e eeuw n. Chr.), de Byzantijnen (5e tot 12e eeuw n. Chr.), de Genuezen (14e eeuw) en uiteindelijk de Ottomanen. Daardoor hadden ze nooit de kans om zich goed te versterken tegen aanvallers.
Historisch gezien was Ikaria een ideale locatie om te plunderen. Het stond bekend om zijn uitstekende Pramniaanse wijn, olijven en honing. Piraten kwamen regelmatig langs om het eiland van zijn vruchten te beroven. Ikarianen werden zo wanhopig dat ze hun eigen haven vernietigden om aanvallers af te schrikken.
De Ottomaanse heersers waren de grootste boosdoeners bij het aanmoedigen van aanvallen - ze stonden boekaniers toe als een manier om de handel over zee met andere staten te ontmoedigen.
De Ikarianen namen een besluit: het was tijd om te vertrekken.
Leven onder een rots, letterlijk
Toen zelfs dat niet werkte, namen de lokale bewoners drastische maatregelen: ze trokken landinwaarts. Het binnenland van het eiland is berucht om zijn rotsen, met moeilijk begaanbaar terrein en steile hellingen.
Daar vonden de Ikarianen de oplossing voor hun eeuwenoude probleem. Enorme keien bezaaiden het landschap en konden worden gebruikt als fundering voor huizen. De kei bood meestal ten minste een deel van het huis (bijvoorbeeld 2 muren), en de rest van de woning werd met de hand gebouwd.
De huizen waren eenvoudig en krap, met niet meer dan een deur en een haard. Ze brachten het grootste deel van hun tijd toch buiten door.
Eeuw van obscuriteit
Het mooie van deze huizen is dat ze niet te zien zijn vanaf het strand of vanaf het water eronder. In feite speelden ze verstoppertje.
Het begin van de Ottomaanse overheersing betekende een permanente verhuizing van de dorpelingen naar het Aetheras-gebergte op het eiland Ikaria, waar ze 300 jaar zouden blijven, de zogenaamde "eeuw van de obscuriteit.".
Traditioneel bouwde men aan de landzijde van het rotsblok, zodat men vanaf zee niet gezien kon worden. De lokale bevolking verplaatste zich alleen 's nachts, om niet gezien te worden.
De grote rotsblokken lagen vaak ver uit elkaar, wat betekende dat gemeenschappen verspreid lagen. Als piraten de bergen bereikten, zou het moeilijk zijn om ontdekt te worden.
Omdat de muren dik waren, bleef het binnen koel in de zomer en warm in de koude wintermaanden.
Ikaria's Stenen Huizen vandaag
Vandaag de dag zijn deze huizen meestal verlaten. Volgens de plaatselijke bevolking woont één man er nog steeds permanent omdat zijn familie nooit is vertrokken.
De meeste andere woningen worden gebruikt als opslagruimte of als kelders voor wijn.
