Σχετικά με την ιστορία
Πρόκειται για πρωτότυπη μετάφραση του ελληνικού διηγήματος Ο Ούβε στα Καλούδια του Νίκου Χουλιάρα, που δημοσιεύτηκε στη συλλογή "Μια μέρα πριν, δυο μέρες μετά" (Αθήνα: Νεφέλη, 1998).
Uwe στα Καλούδια
Έφτασε αργά. Πέρασε από την Πούντα του νησιού και νοίκιασε ένα δωμάτιο στα Καλούδια.
Τον είδα το πρωί. Στην πραγματικότητα τον άκουσα πρώτος. Μέσα στη γαλήνη της αυγής, ακούστηκε μια κραυγή: Άκουσα ένα παρατεταμένο "Αχ!" από το μπαλκόνι και μετά ήρθε ο Uwe, κουβαλώντας τον εαυτό του από τις σκάλες, κατέβηκε το δρόμο προς τη θάλασσα.
Με τα χέρια του υψωμένα στον ουρανό και ένα πρόσωπο που έλαμπε εκστατικά, πέρασε μπροστά μου. Με κοίταξε για μια στιγμή έκπληκτος και αμέσως μετά άρχισε να φωνάζει ξανά: άφησε αυτή την άναρθρη κραυγή και έτρεξε προς την παραλία. Εκεί, στην άκρη της όχθης του ποταμού σταμάτησε και, σαν άνθρωπος που χτυπήθηκε από κεραυνό, γονάτισε δίπλα σε μερικά παιδιά. Έπνεε ένα απαλό αεράκι και ο θόλος του ουρανού δεν έφερε κανένα σύννεφο. Το νερό -χρωματισμένο σαν γαλανόπετρα- ήταν ακίνητο και στίγμα από τις δεκάδες βάρκες κάθε είδους που ήθελαν να φτάσουν μέχρι τον κόλπο. Και απέναντι, οι χαμηλοί λόφοι της Πούντα ζαλίζονταν - σαν παιδιά που ξύπνησαν νωρίς για το σχολείο - με αχτένιστους χρυσαφένιους θάμνους μπροστά στη θολούρα της ημέρας που μόλις άρχιζε. Στην άλλη πλευρά στεκόταν ο Uwe: στο κέντρο αυτού του εξαιρετικού και ακατανόητου αιθέρα, κοιτάζοντας το θαύμα, τρέχοντας ενώ φωνάζει κατά μήκος της ακτογραμμής, φτάνει πέρα, μακριά, από όπου -σαν από μια εικόνα που βρέθηκε στο αναγνωστικό βιβλίο της πρώτης δημοτικού- μπορεί κανείς να δει τον ιερό ναό του Αγίου. Σπυρίδωνα μέσα στο μεγάλο θαλάσσιο δάσος να φαίνεται λευκασμένος κάτω από το φως του ήλιου. Και ο Uwe, το ξανθό αγόρι από το Όσλο, στεκόταν κοντά. Άφησε ένα μεγάλο "Ααα!" σαν να απορούσε, κοιτάζοντας προς τον ουρανό, χωρίς να ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει μέσα του.
Μισή ώρα αργότερα, επέστρεψε στο kafeneio. Κάθισε, δίπλα μου, και κοίταζε μαγεμένος τη θάλασσα χωρίς να πει λέξη. Εγώ μίλησα πρώτος: "Τι συμβαίνει;" Ρώτησα. "Δεν είναι δυνατόν!" λέει, γυρισμένος προς το μέρος μου, αλλά κοιτάζοντας κάπου μακριά και πίσω μου. "Δεν καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει! Είμαι εδώ. Νιώθω σαν να είμαι εδώ από πάντα!"
Από εκείνη την ημέρα και μετά τον συναντούσα τακτικά: Το μεσημέρι στις αλυκές, το βράδυ στο plateia. Έφυγε από το νησί μετά από δύο εβδομάδες. Ήταν απόγευμα. Το φως του ήλιου τρεμόπαιζε, αναδεικνύοντας με κόκκινο χρώμα το νερό και ο Ούβε στην αποβάθρα έκλαιγε, σαν να ήταν μικρό παιδί.
Τον είδα και το άλλο καλοκαίρι. Τον είδα σχεδόν κάθε μέρα. Να περπατάει, σαν μαγεμένος, κατά μήκος της ακτής. Να κάθεται για ώρες κάτω από τα θαλασσινά δέντρα και να κοιτάζει σκεπτικός τα ρηχά νερά. Μια νύχτα, στο plateia, τον ρώτησα πότε θα έφευγε για το Όσλο και μου απάντησε: "Σε μια εβδομάδα." "Γιατί;" Τον ρώτησα: "Πότε τελειώνει η άδειά σου;". "Σε δύο εβδομάδες από τώρα", απάντησε. "Πώς και έτσι;" Του απάντησα: "Γιατί φεύγεις τόσο νωρίς φέτος; Δεν σου αρέσει πια εδώ;" "Αντιθέτως!" απάντησε πικρόχολα. "Το περασμένο καλοκαίρι, έφτασα στο Όσλο την Κυριακή και τη Δευτέρα πήγα κατευθείαν στη δουλειά! Δεν πρόκειται να το ξανακάνω. Ήταν σαν να με πάτησε ένα ολόκληρο φορτηγό! Πέρασα τρεις μήνες στο νοσοκομείο... με κατάθλιψη! Δεν το ξανακάνω! Φέτος, νομίζω ότι θα φύγω μια εβδομάδα νωρίτερα. Χρειάζομαι τουλάχιστον μια εβδομάδα για να συνηθίσω. Να συνηθίσω, σιγά σιγά, τον άλλο Uwe που ζει εκεί και να υπομείνω τη ζωή που κάνει!"
