20.10.2026
De beroemdste huizen in Griekenland
Er zijn in Griekenland enkele huizen die bekendheid hebben verworven dankzij de mensen die er hebben gewoond, zoals schrijvers en musici, of zelfs… een koning!
Geschiedenis en cultuur
Dit is een originele vertaling van het Griekse verhaal Ο Ούβε στα Καλούδια van Nikos Houliaras, gepubliceerd in de bundel "Μια μέρα πριν, δυο μέρες μετά" (Een dag ervoor, twee dagen erna) (Athene: Nefeli, 1998)
Uwe in Kaloudia
Hij kwam laat aan. Hij passeerde Punta op het eiland en huurde een kamer in Kaloudia. Ik zag hem 's ochtends. Eigenlijk hoorde ik hem eerst. Te midden van de sereniteit van de dageraad klonk er een schreeuw: ik hoorde een langgerekte "Ahh!" vanaf het balkon komen, en toen kwam Uwe, die zich de trap afdroeg en de straat afliep richting de zee. Met zijn handen naar de hemel geheven en een extatisch stralend gezicht liep hij langs mij heen. Hij keek me even verbaasd aan en begon toen onmiddellijk weer te schreeuwen: hij slaakte deze onverstaanbare kreet en rende naar het strand. Daar, aan de rand van de oever, bleef hij even staan en knielde hij, als een man die door de bliksem was getroffen, neer naast enkele kinderen. Er waaide een zacht briesje en de hemel was volkomen onbewolkt. Het water – gekleurd als blauwe steen – was stil en bezaaid met tientallen boten van allerlei soorten die de baai wilden bereiken. En aan de overkant stonden de lage heuvels van Punta – als kinderen die vroeg gewekt waren voor school – met onverzorgde gouden struiken tegen de vage achtergrond van de dag die net begon.
Aan de andere kant stond Uwe: in het midden van deze buitengewone en onbegrijpelijke ether, starend naar het wonder; rennend en roepend langs de kustlijn, reikte hij verder, ver weg, vanwaar – alsof het een afbeelding uit een leesboekje voor de eerste klas was – men de heilige kerk van St. Spyridon kan zien te midden van het grote zeebos dat verbleekt lijkt in het zonlicht. En Uwe, de blonde jongen uit Oslo, stond vlakbij. Hij slaakte een luide "Aah!", alsof hij zich verwonderde, terwijl hij naar de hemel keek, niet precies wetend wat er in hem omging. Een half uur later keerde hij terug naar het kafeneio. Hij ging naast mij zitten en staarde betoverd naar de zee zonder een woord te zeggen. Ik sprak als eerste: "Wat is er aan de hand?" vroeg ik. "Het kan niet waar zijn!" zei hij, terwijl hij zich in mijn richting wendde, maar ergens ver weg en achter mij keek. "Ik begrijp niet wat er met mij gebeurt! Ik ben hier. Het voelt alsof ik hier al eeuwen ben!"
Vanaf die dag zag ik hem regelmatig: ’s middags bij de zoutpannen, ’s avonds op de plateia. Na twee weken verliet hij het eiland. Het was middag. Het zonlicht schitterde en kleurde het water rood, en Uwe stond op de pier te huilen, alsof hij een klein kind was. Ik zag hem afgelopen zomer ook. Ik zag hem bijna elke dag. Hij liep, alsof hij betoverd was, langs de kust. Hij zat urenlang onder de zeebomen en staarde peinzend naar het ondiepe water. Op een avond, in de plateia, vroeg ik hem wanneer hij naar Oslo zou vertrekken, en hij antwoordde: “Over een week.” “Waarom?” vroeg ik, “Wanneer loopt uw verlof af?” “Over twee weken,” antwoordde hij. “Hoe komt dat?” vroeg ik, “Waarom vertrekt u dit jaar zo vroeg? Vindt u het hier niet meer naar uw zin?” “Integendeel!” antwoordde hij bitter. "Afgelopen zomer kwam ik op een zondag in Oslo aan, en op maandag ging ik meteen aan het werk! Dat doe ik niet nog een keer. Het was alsof er een hele vrachtwagen over me heen reed! Ik heb drie maanden in het ziekenhuis gelegen… met een depressie! Dat doe ik niet nog een keer! Dit jaar denk ik dat ik een week eerder ga. Ik heb minstens een week nodig om eraan te wennen. Om beetje bij beetje te wennen aan de andere Uwe die daar woont en om het leven te verdragen dat hij leidt!"
